Tom is hier (niet)

Het besluit

2009-05-15T06:29:00.000-07:00

Ik vroeg me al langer af waarom mensen reizen. Waarom kiezen mensen er bewust voor om opgelicht te worden door taxichauffeurs, om de bus uit te stappen met zweethandjes na een helse tocht, om zich op te winden aan rumoerige grensovergangen? Hoogst eigenaardig gedrag lijkt me dat.

De rugzaktoeristen die zochten naar de zin van het leven of naar zichzelf, deden dat opmerkelijk vaak in de armen van dronken lotgenoten, in discotheekjes die alom bekend zijn in de Lonely Planet-gemeenschap.

Mensen zitten thuis zo vast in de routine, ze trekken steeds met dezelfde mensen op, luisteren steeds naar dezelfde verhalen... Reizen is een sociaal aanvaarde manier om aan deze inspiratieloze routine te ontsnappen en om nieuwe mensen te ontmoeten met hun verhaal, nieuwe ideeën en leefmanieren te ontdekken.
Ook al zou je na vier maanden reizen slechts één wijsheid hebben bijgeleerd; dat is er dan toch één.

Daar sta je dan als Kempense kerel. Wat kan je vertellen tegen iemand die reeds in 4 landen heeft gewoond en al 10 maanden aan het reizen is? “Wij hebben geen bergen, maar Jean-Claude Van Damme is in België geboren”? Nee, soms kan je aan iemand je ding kwijt. Als jij dan die persoon bent die voor die ene wijsheid zorgde: mooi.

En dan kom je terug thuis. De eerste momenten leef je in een soort stulp, en vanop een afstand bekijk je de routine. Plots roept iemand je naam... “Euh... Wablief?” En je luistert hoe de broer van een vriend twee vrouwen op een avond heeft gekust; of dat een scoutsleider trouwplannen heeft. Een schoolkameraad heeft een hondje, een heel schattig beestje, gekocht.

De bedoeling is dat ik enkele dingen kan meedragen naar mijn leven in België, geen grote veranderingen, maar misschien een bepaalde levensvisie. Zolang ik deze dingen blijf waarderen, is er geen reden om terug te vertrekken. Pas als de routine te verstikkend wordt, is het tijd om de grote zekerheden te verlaten, andere horizonten te verkennen, nieuwe ideeën en je eigen interpretaties hiervan te leren kennen.

Maar bon, ik ben thuis en ’t was plezant.

Tom is out of office

2009-05-08T14:17:00.000-07:00

Beste klant

Tom verkeert voor het moment in een periode waarin het onmogelijk is om zijn website deftig te onderhouden. Hij is er, zoals de titel reeds doet vermoeden, dus niet. Probeer binnen een kleine week nog eens opnieuw.

Met verontschuldiging voor het ongemak

Het bestuur

Tom en Tinne in Santa Ana, Misiones (Argentinië)

Het toeristengevoel

2009-04-23T11:24:00.001-07:00

Dankzij het bezoek van Machu Picchu heb ik eindelijk dat alombekende toeristengevoel. Het begon in Cuzco met "Mister, mister, massaadj?", "Sir, excuse.. you wan tour to Machu Picchu?", "I hav special offer for you friend" enzovoort... Lekker. Om naar Machu Picchu te geraken, volgden we het Lonely Planet-parcours: We infiltreerden de M.P.-vallei langs de andere kant, stapten dan enkele kilometers langs de spoorweg, en kwamen zo uiteindelijk in Aguas Calientes aan, de toegangspoort naar M.P. alwaar alles dubbel kost. Met dit traject spaarden we wel een goede 60 USD uit; de moeite waard. Machu Picchu is een unieke plek. Om het echt ook een mystieke plek te vinden, rolden we om 4 uur uit ons bed, klommen we langs een binnenweg naar de grote inkom, wachtten we daar een uurtje tot het park opende, spurtten we als eersten naar het wachtershuisje, en hadden we een uitzicht zonder toeristen. Welgeteld 3 minuten. Later kwam er een mist boven de ruïnes hangen, waardoor onze trance en subjectieve historische ervaring (iets wat ik leerde van de historici!) versterkt werden. Ik heb prachtige foto's, maar een echte toerist laat ook zijn camera stelen. Bij deze dus ook gebeurd. Het toeristengevoel: Wonderlijk!
Haha, naast mij is er een vent porno aan het kijken. Ik stel voor dat ik hier afsluit, mijn stoel wat naar achter schuif, en mijn hoofd naar links draai.
PS: Vlug nog even een update: ik heb afscheid genomen van Bas en Peter, en zit nu in Lima, om mij morgen naar Buenos Aires te bewegen, alwaar ik mijn geliefde zal opwachten.

Huaraz en de Cordillera Blanca

2009-04-15T19:36:00.000-07:00

Ondertussen kennen we Peru al lang. Een vervallen ruine hier, een stinkend gerecht daar... Mooi land!

Maar waarom we eigenlijk echt naar Peru zijn gekomen, is om te klimmen in de Cordillera Blanca, een stukje Andes met veel besneeuwde toppen, mooie klimrotsen, koude pintjes... Het enige onderscheid met Oostenrijk is het gebrek aan Heidis, alpenhoorns of accordeonmuziek. Vier dagen hebben Peter en ik ons hier klimmend geamuseerd. De eerste dag op een rotsje, ongeveer niveau 4-5. De tweede dag zijn we, nadat we bijna werden verjaagd door een oude vrouw die dreigde ons te stenigen, gaan boulderen op een hoop stenen. Een serieuze deuk in ons zelfvertrouwen; blijkbaar hadden we de lat iets te hoog gelegd. Niet getreurd, want daar kwam dag 3 en dag 4, die we integraal doorbrachten op de Rocodromo de Shupluy. 20 mooie routes, met veel vijven en zessen. Nadat Peter de basiskneepjes had uitgelegd, klom ik voor de eerste keer voor. Best spannend, en een rijke bron aan adrenaline en endorfines! Prachtig prachtig!

Rotsje in Monterrey

Boulderen in Huanchac

Rocodromo de Shupluy

Lekker chillen in de zon hoort er uiteraard ook bij.

Ecuador

2009-04-06T15:25:00.000-07:00

Met Ecuador achter de rug, kijk ik terug.
Ecuador is een zeer mooi land, met gevarieerde natuur en ongelooflijk veel diversiteit op een relatief kleine oppervlakte. Voor alle mensen die al wisten dat Ecuador niet in Afrika ligt, is dit waarschijnlijk niets nieuws. Ik zal proberen wat zinnigs te zeggen over Ecuador. Otavalo is een mooi stadje waar hangmatten, ponchos en hippiebroeken verkocht worden door indigenas, de "indianen" die je in de reisboekjes wel meermaals tegenkomt. Dit Andesvolk wordt al tijden gediscrimineerd door de "mestizos", de blanken van hier. Sociale verschillen zijn meer dan duidelijk.

Enkele kinderen van don Segundo's familie zaten in het 5e studiejaar en konden amper lezen, terwijl Camilita, het dochtertje van mijn gastgezin, leerde over volcanoes en de staten in de VS, in het Engels. Met dergelijk onderwijs wordt ongelijkheid gewoon een constante. "Waarom zou het plattelandsonderwijs moeten verbeteren, als toch iedereen weet dat de indigenas boeren blijven?"

Een ander probleem is overmatig drankgebruik. Ik heb nooit eerder een moeder met haar kindertjes zien toekijken hoe de vader comateus op de grond ligt de ziel uit zijn lijf te braken. Het is gewoon deel van hun cultuur om te overdrijven met hun zelfstookdrank. Er is ook niets anders te doen in het weekend en een fles drank van 5 liter kost amper 2 dollar. Waarom dan niet met alle kameraden gewoon zuipen tot we beseffen dat vriendschap de grootste waarde is, en dat "we beste vrienden zijn"? Uiteraard is het de taak van de vrouw om haar vent de volgende dag te verzorgen. Op hun 16 of 18 hebben ze vaak al hun eerste kind, en zo gaan ze door tot ze er een stuk of 7 hebben. Borstvoeding geven lijkt de enige rem op hun vruchtbaarheid; ik ken geen enkele vent die een reis van drie uren wil maken om snel even -als ze dat al kennen- condooms te gaan halen in de dichtstbijzijnde stad. Verder is er nog een algemeen machismo dat volgens mij enkel een gevolg is van vreemdgaande mannen. In de superconservatieve en veel te machtige Kerk kan je vergiffenis vragen voor de zonden die je hebt begaan, dus waarom niet? (Quotes uit de mis: "Morgen wil ik niemand met een korte broek zien rondlopen" en "alle tegennatuurlijk gedrag druist in tegen de aard van de mens" en "de grootste menselijke deugd is blinde gehoorzaamheid") De Kerk speelt hier dus nog steeds een smerige politiek; de tijd van de katholieke missies is dan ook nog niet zo ver weg.

Op politiek vlak is het hier uiteraard ook een grote soep, maar als Belg, en misschien meer als Vlaeming, vind ik niet dat ik veel commentaar mag geven. Met de recente beslissing om de markt af te schermen voor import, krijgt Correa weer meer tegenstanders. De mensen hebben schrik voor een Chavez-socialisme. Ook een Evo-type kan hen niet bekoren, want "indigenas kunnen niet regeren omdat ze dat sinds de inval van de conquistadores al niet meer gewoon zijn; ze zijn het gewoon onderworpen te zijn". Correa weet heel goed de media te bespelen, en mensen hebben vaak een totaal verschillend discours. En wat meer is: Lucio, de president die 4 jaar geleden met geweld uit het land is verdreven, doet weer mee met de aankomende verkiezingen. En hij heeft fans. Alle gekheid op een stokje.

Ik meen dat een degelijk onderwijs voor iedereen, al lijkt het misschien wat voorbijgestreefd, een prioriteit is voor een land als Ecuador. Misschien wordt de ongelijkheid dan deels verkleind, misschien vervuilen mensen hun mooi land dan wat minder, misschien nemen ze dan wat rationelere beslissingen...

¡Qué bailan los compadres!

2009-03-30T19:30:00.001-07:00

Iedereen kent het "vanavond-houden-we-het-rustig-gevoel": de avond begint rustig, met 1 Zhumir Coco, een plaatselijke populaire drank. De avond eindigt in een hotelkamer die niet stopt met ronddraaien, van voor, naar achter, van links, naar rechts. Geen ideale omstandigheden om zaterdagochtend te vertrekken naar Riobamba alwaar compadre don Segundo ons zou opwachten. Bon, ondanks de lichamelijke conditie arriveerden we, en vonden we Segundo. We waren niet zenuwachtig, omdat we wisten wat ons te wachten stond. Of we meenden toch dat we dat wisten.

We maakten kennis met onze comadre Maria, een zeer aangename vrouw. Nadat we de kostuumpjes kochten en de "gasolina", konden we vertrekken naar Penipe. Toen ze de auto hoorden aankomen, kwamen de kinderen uit de maïsvelden achter ons aangelopen. Op weg naar hun huisje maakten we kennis met de hond, de varkens, de kippen, de poezen en cuyes (grote cavias). We kregen een lekkere maaltijd voorgeschoteld en werden als prinsen behandeld. Enkele uren later stonden we dus aan het altaar in de kerk en werden Peter en ik dus peters van Ivan en Javier. (Tot zover de onverwachte wending in het verhaal) Na de mis kropen we met z'n tienen in een kamion, en het flauw gehuil van een baby had wonderbaarlijk een rustgevend effect.

's Avonds kregen we een lekkere soep en later de cuys die we eerder die dag zagen rondvlemen in hun hokje. Heerlijk lekker vlees! We leerden dat de hersentjes (hiervoor moet je eerst de bek afkraken en dan het kopje breken) goed waren om een fondje te leggen tegen de drank. Deze "trago" was huisgestookt en had dus geen gekend alcoholgehalte - misschien maar beter. De traditie wil dat de padrinos (peters) geen drank weigeren. Wat volgde was een satanistisch drank- en dansfestijn alwaar we allemaal andere dingen meemaakten... Rond 5 of 6 uur konden de musketiers niet meer op hun benen staan, en sliepen we in het ouderlijk bed. Bas maakte de kersverse padrinos wakker rond 8 uur, en wist ons te vertellen dat het feest nog niet geëindigd was...

Ivan en Javier

Los compadres don Pedro, don Segundo, comadre Maria y don Tom

Tom is zijn Kempens accent nog niet verleerd...

Peter met een van don Segundo zijn bengels.

Zatte nonkel

De laatste dagen in Ecuador

2009-03-26T10:22:00.000-07:00

Ondertussen hebben we afscheid genomen van de lieve familie Alarcon, die ons elk weekend ontving als we onproper toekwamen, die onze was deed, die ons spijs en drank gaf en vooral zo ontzettend goed was voor ons. Merci voor de goede feesten, merci voor de nieuwe vrienden, merci voor wie jullie zijn. Ook nam ik afscheid van mijn gastfamilies en zag ik enkele schoolvrienden. Een leuk weerzien, en grappig om te zien hoe we allemaal zo hard veranderen. Zo is Esteban geëvolueerd van een zware party-hardy die wel 4 of 5 keer per week beschonken en wie-weet-wat-nog een beentje zwierde op een elektrofeest tot een rustige en beheerste jongen die 's morgens om vijf uur opstaat om yoga te beoefenen en quasi geheelonthouder is.

Momenteel zitten we in Baños, hét toeristendorp in Ecuador. Ondanks de gringo's zeer aangenaam en mooi. Elke avond zit ik eerst met een dertigtal mensen opgepropt in een thermaal bad van 52°C. Tien minuutjes hou je dat maximaal uit. Dan moet je een tijdje in het ijskoud badje, dan weer in het warme enz... Het water komt uit een bron die uit de vulkaan Tunguragua ontspringt. Gisteren gingen we fiesten, en zagen we prachtige watervallen waarin we zelfs konden zwemmen. Vandaag gaan we een stapje verder en zullen we gaan canyoningen. Het kan duidelijk weer niet op hier! Prachtige natuur, heerlijk eten, geweldig!

Een tante en haar zoontje en Mamá Colombia

Cascada del deunde, dichtbij Baños.

Vulkaan Tunguragua, die constant roet uitstoot

Goed gezegd, bene-dictus!

2009-03-18T13:53:00.000-07:00

Omdat we volgende week onze toeristentrip doorheen Zuid-Amerika beginnen, houd ik me deze week bezig met het bezoeken en het afscheid nemen van mijn vrienden en familie hier in Ecuador. Ook spendeer ik wat tijd op internet en kan ik bijvoorbeeld de krant lezen. Ik lees over Benedictus die in Afrika de mensen aanmoedigt om geen condooms te gebruiken. Dit bewijst nogmaals dat de katholieke Kerk een voorbijgestreefde institutie is met een eeuwenlange achterstand wat betreft culturele ontwikkeling. Niets nieuws, maar het bewijs is toch weeral geleverd dat de Kerk nog steeds zo aggressief is als ze in de 16e eeuw was en nog steeds de Derde Wereld als minderwaardig en dom behandelt, en dat bovendien nog lang zo wenst te houden. Het vaticaan ziet zichzelf als de beschermer van de Westerse welvaartsstaat, en wil deze superieure positie behouden. Ik noem het een moderne vorm van kolonisatie die bovendien gesponsord wordt door de meerderheid van de Belgen: de Belgische staat geeft per katholiek gedoopte een bijdrage aan de Kerk.

Ik kan niet wachten om, eenmaal terug thuis, die papieren op te sturen om mij uit te schrijven uit de Kerk. Dat is volgens mij een begin van de oplossing: niet alleen vormt de Kerk mensen; mensen maken de Kerk, en zonder mensen geen Kerk.

Plaatjes

2009-03-14T09:12:00.000-07:00

Hier weer een greep uit het aanbod van foto's die zich op het schijfje van mijn camera bevinden.

Tom, Peter en Bas "dando la vuelta" rond Quilotoa.

Kratermeer Quilotoa bij zonsopgang.

Ikzelf vanop de Cotopaxi, met de Chimborazo op de achtergrond.

Ikzelf, don Segundo en Peter in het basiskamp op de Cotopaxi.

Ons huisje in "la primavera", op een halfuurtje wandelen van Alto Choco.

Lekker chillen in onze rivierspa.

YMCA-Bas

We wisten al wel langer dat Peter geschiedenis heeft gestudeerd uit interesse voor piraten. Nu hij de kans ziet, is hij er zelf een aan het worden.

El rey de los Andes

2009-03-09T07:21:00.000-07:00

Gisteren, tijdens een wandeling, merkte ik plots een grote schaduw op. Een vogel die hoog in de lucht trage toeren maakte... Jawel, na een kleine studie merkten we een witte kraag op. Het betrof hier duidelijk geen kraai of merel; nee, wij zagen een condor, "el rey de los Andes". Om de situatie wat te schetsen, voor de meer geïnteresseerden onder u: het was ongeveer 9 uur 's morgens, in parque nacional Cotopaxi. Peter, don Segundo en ik wandelden net terug van het basiskamp naar de refugio.

Negen uren eerder kropen we uit onze slaapzak met gemengde gevoelens: het was barkoud, maar toch zaten we met veel adrenaline. We dronken een theetje en een yoghurtje en maakten ons klaar om aan de beklimming te beginnen. We vertrokken om 1 uur, omdat verwacht werd dat we wel een stevig tempo zouden aanhouden. De beklimming zou ongeveer 5 a 6 uur duren, zodat we op de top een mooie zonsopgang zouden krijgen. Misschien komt het omdat we niet zigzagden, maar recht omhoog stoven, dat we al om 5 uur op die top stonden. Weer typisch iets om ons te overkomen natuurlijk. Zo zwaar afzien in de sneew, de hoogte en de koude om dan in de donker aan te komen. Het was zelfs nog donkerder dan toen we vertrokken, omdat het volle maan was. Bij een temperatuur die onze vingers en ons drinkwater deed bevriezen, konden we ook niet wachten tot de zon opkwam. Helaas. De uitzichten die we hadden bij de afdaling waren echter adembenemend. Mooi, we hebben het gehaald. ¡Qué emoción!

Dat we, om terug te keren naar Quito, vier uren moesten wachten, en er daarna drie moesten rechtstaan in de bus, viel wel wat tegen.

Peter en ik op de top van de Cotopaxi

Tom, Peter en don Segundo na de beklimming

Carnaval

2009-02-25T09:31:00.000-08:00

Vorige week eindigde toch met een lichte teleurstelling. In plaats van hard te werken aan een basiskamp op de zuidelijke flank van de Cotopaxi (als klein onderdeeltje van een "save the Condor"-project), spendeerden we onze dagen met wachten op het goede weer. Bijgevolg vertrokken we vrijdag ook niet naar de top. Wel waren we fit genoeg: donderdag maakten we een wandeling van de refugio (op 4000 m) naar de tenten van het basiskamp (op 5ooo m) en dat ging vrij vlot. Wat normaal een tocht van 2u30-3u zou moeten zijn, werd er een van 2u. Op die hoogte een hele prestatie. Fysiek waren we dus klaar voor de top, alleen was het weer slecht en en de kans op lawines iets te groot.

Hoe goed onze fysiek vorige week was, zo slecht is ze nu: we vierden carnaval aan de zee. Overdag strandlegerig bij temperaturen van 30°, ´s avonds feestgedruis met dodelijke ritmes. Drie dagen op deze manier doorbrengen is minstens even zwaar als een week op 4000 meter leven met een temperatuur die de 4 graden niet overstijgt.
We hebben dus een weekje verlof genomen, en zijn op dit eigenste moment klaar om te vertrekken naar Montañita, hét surfer-, hippie- en toeristenwalhalla van Ecuador. Als professionele surfer (ik), ultieme hippie (Peter) en doorsnee toerist (Bas), kunnen we het ons niet veroorloven daar niet te passeren. Benieuwd wat dat geeft.

Fotoverhaal

2009-02-15T15:17:00.000-08:00

Deze week installeer ik, op algemeen verzoek, enkele fotootjes van het lekkere Ecuador en onze zeer gewenste aanwezigheid.

Hou je in ieder geval klaar voor volgende week, en bereid je voor op spannende avonturen. We trekken deze week naar de Cotopaxi. In de lonely planet staat steevast dat je hem zeker moet proberen te bedwingen; wij gaan er werken!
De progressievere internetontdekker zal merken dat ik twee fotootjes van Peter zijn site heb geleend, in vol vertrouwen.

Peter overwon zijn angst en stak de koeien-en stierenzee over! Een dikke proficiat van de redactie.

Een lekkere duik in het luxueuze zwembad van Nangulví, op een uurtje van ons vrijwilligerswerk.

Tevens in Nangulví, in het warmwaterzwembad,
spotten we (met) de verbrande nek van Bas

Kippensoep voor iedereen (en levertjes op de achtergrond)

Everybody is free to surf (let op het surferskapseltje)

Bas en ik aan het meer van Cuichocha (in een vulkaankrater)

El Alcalde

2009-02-09T07:49:00.000-08:00

Dag zeven in het regenwoud. Alsof de noeste machete-arbeid nog niet uitputtend genoeg was, installeerden de twee Belgen een fitnessruimte in de negerhut. Oh ja, voor ik het vergeet: het project. De organisatie Zoobreviven werkt aan een berenreservaat (el “Alto Choco”), waar brilberen geplaatst kunnen worden als ze te dicht bij steden of boerderijen komen. In het reservaat moet er genoeg voedsel zijn, dus moet er tijdig bamboe en maïs gezaaid worden. Andere stukken van het reservaat worden herbebost, en er worden plantjes gekweekt om her en der te kunnen verkopen. Buiten enkele organisaties (oa WWF) gebeurt de financiering voornamelijk door de vrijwilligers zelf. Om meer vrijwilligers te kunnen ontvangen, moet er gewerkt worden aan de infrastructuur (extra slaapkamers, grotere eetzaal, nieuwe keuken etc.). Concreet is dit ons werk: doorgangen maken in het oerwoud (om tot het berenreservaat te kunnen geraken), sporen zoeken van beren en andere dieren, boompjes planten, bamboehutten bouwen... Heel tof werk, en het aangenaamste is dan nog dat we echt ver weg zitten van de grote steden. Er wonen wel mensen, maar er is bijvoorbeeld geen GSM-ontvangst, er zijn slechts twee feesten per jaar... Echt een totaal ander leven dan hier in Quito: elk weekend full fiesta met tonnen vlees en liters sterke drank. Onze “families” (ik heb hier een stuk of 3 families) nodigen ons altijd uit om mee te komen naar hun kennissen en vrienden...

Dit weekend waren we weer bij de gastvrije familie Alarcon in Quito, en werden we uitgenodigd op een avondmaal ter gelegenheid van de officiële proclamatie van Dennise. We komen daar aan: partytenten, obers, versierde tafels en stoelen, kalkoen en allemaal lekkere hapjes. Wat een eenvoudig etentje moest zijn, werd een orgiastische zwelgpartij alwaar er een onvervalste veldslag werd gehouden met Ron-cola, whisky on the rocks, tequila. Resultaat: 60 laveloze mensen die zich overgaven aan de aanstekelijke ritmes van salsa, merengue, bachata, cumbia en reggaetón (jawel!); 500 “niet al te rechte” foto’s en een superluie chuchaqui*-zondag. Meteen van deze avond komt mijn eerste foto, genoemd “el alcalde”**.

Van links naar rechts: Peter, el señor alcalde, Tom

Vanmiddag gaan we Bas afhalen aan de luchthaven. Morgen kunnen we dan met z’n gedrieën terug richting Alto Choco trekken, alwaar Bas zal kunnen genieten van de extreme non-luxe die daar heerst. Heerlijk!

*een lichaamstoestand die gepaard gaat met een lichte tot erge vorm van hoofdirritatie, uitputting, een algemeen gevoel van misnoegen en in enkele gevallen maagproblemen. Een mogelijke oorzaak van de aandoening zou het overmatig hijsen van alcoholhoudende dranken kunnen zijn.
**“de burgemeester”-wegens de opvallende gelijkenis met Daniël Termont. Door ons toedoen heeft deze man nu een mooie bijnaam.

Otavalo

2009-01-27T09:30:00.000-08:00

Pitstop in Otavalo... Straks penetreren we de mooie Ecuadoriaanse natuur, samen met een Zweedse griet en een Ecuadoriaanse chiller en zijn witte roestbak. Daar gaan we ons amuseren met het zoeken van berenkak.

Volgende week gaan we misschien naar een condorproject in el parque nacional del Cotopaxi. Als fervente vogelaar sta ik natuurlijk te springen!
Ik heb nog een grappige anekdote: in Sangolqui hoorde ik "Ne me quitte pas" van Jacques uitgevoerd door een panfluitenensemble. Zonder commentaar.

¡´ta luego señoritas!

Eerste indrukken

2009-01-21T07:06:00.001-08:00

Waarde lezer,

Bij aankomst bleek toch dat ik al enkele dingen was vergeten. De lucht die je in Quito inademt doet me vragen stellen bij ons smogalarm. Ik wist al niet meer waar de WC was; was tóch al twee namen vergeten...
Gisteren hadden we een beetje last bij de douane met onze pintjes, maar nadat we enkele plaatselijke sterke dranken opnoemden, was er geen enkel probleem meer, waren we plots beste vrienden en moesten we de douanier zeker contacteren... Op weg naar huis reed Fernanda (mater familias) door een oranje licht, waarop de politie ons stopte en 60$ wou. Bon, alles is blijkbaar onderhandelbaar, want uiteindelijk hebben we een boete gekregen voor bumperkleven: 10$.
Oei, ik moet nu vertrekken, mijn taxi is er :-)

Groetjes
Tom

Even testen

2009-01-20T02:25:00.000-08:00

Even testenof dit werkt vanuit Madrid.
Hm... Eerlijk gezegd niet echt zo goed...

Even testen

2009-01-13T06:45:00.001-08:00

Even testen of dit werkt vanuit Turnhout.